تقدیم به کسی که ...!

سالها بود که در تاريکي به دنبال نور مي گشتم، غافل از اينکه چشمانم بسته است...! اما اکنون ميتوانم بگويم، سلام نيمه ي دیگر من، اين اولين باريست که براي کسي که نه حتی به صورت کامل  ميشناسم اش و حتي نميدانم که...!، نامه مينويسم ...! راستش نمي دانم براي چنين شخصي چه چيز يا چگونه بايد نوشت، تا به حال تجربه اي اينچنين را نداشتم، اما حالا که صبرم از طاقت جداست، بگذار براي نخستين بار اين را هم تجربه کنم...!عشق هرگز به مرگ طبيعي نميميرد. از غفلت ميميرد و از نهادگی آن ... از بي بصيرتي ميميرد و از لاقيدي، و از اينکه وجودش مستلزم فرض شود. آنچه مورد غفلت قرار ميدهيم، غالبا تهديد آميز تر از اشتباهي است که مرتکب ميشويم.سرانجام عشق از فرسودگي ميميرد، از اين که تغذيه نگردد. ما آنگونه که عاشق ميشويم، به معناي واقعي از عشق فارغ نميشويم. عشق وقتي ميميرد که يک يا هر دو طرف از آن غافل شوند، و از احيا کردنش و دوباره کمال بخشيدن به آن بازمی مانند. عشق مثل هر چيز زنده و پويا، براي رستگاري  تلاش مي طلبد ...!

تا باد هست خواهم لرزید و تا عشق هست خواهم وزید تا نگاه  هست خواهم دید تا پگاه هست خواهم رویید تا راز است ، خواهم جست تا ریا هست خواهم شست  تا هستی است ،‌خواهم زیست و تا مرگ هست ، خواهم گریست  تا تو در خاطره من هستی.... من ...!

 دير زمانيست که در تنهايي بلند مدتي خودم، به هر آنچه که شايد تصورش را هم نکني فکر کرده ام، از بدو تولد  تا مرگ، از قلم تا کاغذ،از زمین تا زمان , از دریا تا کوه , از انسان تا دنيا،ازاین تا آن ,از خدا تا بينهايت...! اين تنهايي و اين افکار تا جايي رسيد که ديدم چقدر از زمان فاصله دارم و چقدر خودم را گم کرده ام! اما باز هم وقت داشتم و دارم...!، چرا که براي انجام کارهاي مثبت هيچگاه دير نيست. اينبار سعي بر آن داشتم خودم باشم خوده خودم  به خودم متمرکز بشم به آن خود نا خودم توجهی نکنم ، و اکنون ميتوانم بگويم از خويش به فکر تو رسيدم...! در اين نامه قصد ندارم از غم و غصه حرفي بزنم،چرا که چيزهاي مکرر وتکراري چندان تعريف کردني نيستند، بايد به روز بود، يا به عبارتي ساده تر يا روانتر، نبايد بود بايد شد...! تا به حال به اين موضوع اينطور عميق فکر نکرده بودم، اما فکر کردن به تويي که نميشناسم، و تويي که در آينده خواهم ديد، خيلي از مسيرهاي بن بست و بي راهه را از سر راهم برداشت! حال فقط من ماندم و چند مسير که بعد از پيمودن , اول به تو و بعد به اویی که همتايي ندارد (خدا)خواهم رسيد! شاديهامان هر روز افزون است .هر بار که مي بينيم يکديگر را، دنيا را آنگونه که اراده مي کنيم رنگ مي زنيم.اين بار ميخواهد من را  نيز در خنده هایش سهيم کند،بي آنکه بدانم.

هر روز  که میرود  بیشتر از روز قبل ...!

پر از اشتیاق دیدن روی تو  , پر از شنیدن صدای گرم تو , پر از قلبی برای تپیدن تو , پر از ... پر از ....

مهر تو , یا دل تو ....میدانی این احساس زیبا برای بردن توست

به دورترین دورترین ها ,به آن آسمان آبی , به آن زمین خاکی ,به آن ساحل دور ... به آن ...!

و یا بهتر بگویم ...!

به من ... به منه خسته از همه جا ... به منه قلب شکسته ...به منه دل بریده ... به منه نفس بریده ...

به منه عشق مشکی ....به منه  , من  نا  من ...!

شاید به آنگونه او می خواهد  که باشم , نباشم  ....شاید به آن  راهی او می خواهد که روم , نروم ...

شاید به آن دلی که می خواهد عاشق باشد  , نباشد....شاید به آن ناشاید  ,  شاید های من ...

شاید به آن نباشد  ,  باشم های من ....شاید به آن ... , آن و این و ......ما ...شاید به آن...!

و ای خالق خلق خاقت عشق ...

نگاهی به آن چه باید رهنمای , ره این راه ما باشد...بفرما عاشقی ای به آن چه باید عشق این ما باشد ... بفرما

افکاری به آن چه باید فکر این ما باشد ......  بفرما... هیجانی به آن چه باید شور این ما باشد ...... بفرما

اشتیاقی به آن چه باید شوق این ما باشد ..... بفرما ...خورشیدی به آن چه باید گرمی این ما باشد ....  بفرما

!!!!....  آمین  .....!!!!

اين نامه تنها تشکري بود از روي اجبار ادب، از آنی که سهم من است وشاید آو را آن طوری که باید و شاید نمیشنلسمش ولی ...!، اميد است در هر جاي اين کره ي خاکي که زندگي ميکني ...سعادت، موفقيت و شادي هاي روز افزون هميشه در کنار تو و  خانواده ي محترمت باشد.

 تقديم به آنکه تنها او که اميد به زندگي ام داد...!

!!!!....  یا علی  ....!!!!

پ.ن:من عاشق نیستم و عاشق نشدم ...کسی چراغ عشق را دوباره در من روشن کرد

همینو بس...!